Vluchtroute

By: Iris Johansen


1





Darlov, Afghanistan


                ‘Dat is het wel zo’n beetje.’ Joel Levy slaakte een zucht van verlichting en liep bij de laadbak van de truck vandaan. ‘Kunnen we nu dan alsjeblieft vertrekken, Emily? Die wolken daar zitten me niet lekker. Als we nu ook nog in een sneeuwstorm belanden, is dit tripje helemaal voor niks geweest.’

                ‘Het is niet voor niks geweest.’ Emily Hudson ritste ondertussen haar jas met fleecevoering dicht. Joel had echter wel gelijk dat de temperatuur het afgelopen uur flink was gedaald en ze voelde opeens een zekere kilheid in de lucht. ‘We hebben dan misschien niets gevonden wat we niet al eerder hebben gezien, maar dat betekent nog niet dat deze kunstschatten niet de moeite van het veiligstellen waard zijn. Voor de mensen hier, voor dit land, zijn ze wel degelijk van waarde.’

                ‘Bewaar die preek maar voor je colleges,’ antwoordde Joel. ‘Ik zeg alleen maar dat we helemaal naar deze bergen zijn gereden, terwijl verder niemand ook maar iets om dit museumpje lijkt te geven. En dat verbaast me niets. De meeste voorwerpen zijn nog geen honderd jaar oud.’

                ‘Ha! En jij dacht zeker dat we hier Alexanders zwaard of een nieuwe versie van de Bijbel zouden vinden?’ Emily keek hem spottend aan. ‘En ik steek helemaal geen preek tegen je af. Ik ben echt niet gek hoor. Ik wist heus wel dat dit een hopeloze missie was. Ik weet niet hoe jij precies aan je titel komt, maar volgens mij ben je veel liever een soort Indiana Jones dan een wetenschapper.’

                ‘Je bent alleen maar jaloers.’ Joel grijnsde. ‘Jij wilt net zo graag Indiana Jones zijn, alleen vergeet je dat steeds door al dat papierwerk en je verantwoordelijkheidsgevoel. Door al dat gedoe ontzeg je jezelf alle lol die het leven te bieden heeft. Je had deze klus nooit moeten aannemen, Emily.’

                Ze haalde haar schouders op. ‘Iemand moest het doen.’

                ‘Ja omdat de VN zo schandalig weinig betaalden dat anderen wel drie keer nadachten voordat ze hun leven op het spel zouden zetten, zoals wij nu.’ Hij corrigeerde zichzelf meteen al. ‘Zoals jij, bedoel ik. Ik ga na deze klus namelijk naar huis en daar rustig aan mijn memoires werken.’

                ‘Alsof een uitgever daarin geïnteresseerd zou zijn. Je bent pas zevenentwintig.’

                ‘Maar in de vijf jaar die ik nu met jou samenwerk, ben ik in rap tempo ouder geworden. Ik lieg wel een beetje, zal het wat mooier maken dan het is en voor je het weet heeft Spielberg de filmrechten van mijn boek gekocht.’

                ‘Nou, succes ermee.’ Joel dreigde wel vaker met opstappen, maar hij voegde nooit de daad bij het woord. Hij was een slimme jongen, maar hij was veel te rusteloos voor een universiteitsbaan en vond het best leuk om van het ene naar het andere land te trekken. En dat had samenwerken met Emily hem in ieder geval opgeleverd. De VN stuurden hen naar allerlei risicolanden en oorlogsgebieden om de inhoud van musea te inventariseren, te controleren en naar een veilige locatie over te brengen, tot de situatie veilig genoeg werd geacht om het cultureel erfgoed weer naar de oorspronkelijke plek terug te brengen. Joel was niet alleen gepromoveerd in de archeologie en oudheidkunde, maar sprak bovendien vloeiend Hebreeuws en nog een paar andere Arabische talen, waardoor hij voor Emily van onschatbare waarde was. ‘Maar bedenk wel dat als je thuis blijft, Maggie je zal dwingen in het huwelijksbootje te stappen en dan is het dus afgelopen met al die vluchtige contacten van je.’

                Hij vertrok zijn gezicht. ‘Nou, oké, misschien nog één klusje dan.’

                ‘Was dat het, Emily?’ Al Turner stak zijn hoofd uit het bestuurdersraampje. ‘Dan kunnen we maar beter snel ons boeltje pakken. Het ziet ernaar uit dat het straks flink gaat spoken.’

                ‘Het lijkt wel alsof ik omgeven ben door weermannen,’ zei Emily en ze liep terug naar het museum. ‘Ja, we zijn hier klaar, Al. Gaan Don en jij maar vast. Joel en ik controleren de boel nog een laatste keer en dan komen we in de andere truck achter jullie aan.’